Slovenië
Zondag, 25 juli 2010.
Om
5.50 uur vertrekken we met Nico en José voor vakantie in Slovenië.
Er
zijn geen files, de reis verloopt voorspoedig.
De
eerste koffiestop is om ongeveer 8 uur. Dan hebben we meer dan 200 km afgelegd.
Dan
wil Dick de volgende route in de TomTom zetten voor de camperplaats om daar te
overnachten. Maar geen enkele route wordt berekend. Ook na het herstellen via
de computer nog steeds geen route te plannen.
Dus
gaan we over op Hermien in plaats van Eva.
We
zijn de parkeerplaats nog niet af of de TomTom komt weer tot leven. Nu de route
van de camperplaats nog invullen en nog 385 kilometer te gaan. Het gaat nog
steeds goed, geen files.
De
eerste camperplaats is vol in Stegen, maar we worden verwezen naar een
camperplaats aan de overkant van de weg. Hier is plek voor ons. De eigenaresse
is een zeer vriendelijke vrouw en leidt ons rond. Het is dan al zes uur.
Als
de campers op de plek staan gaan we samen wat drinken. De omgeving wordt, na de
maaltijd, nog even verkend.
Hierna
drinken we nog koffie en nemen onder het genot van een drankje de dag even
door. Om elf uur liggen we moe maar voldaan in bed.
Maandag, 26 juli 2010
Om
tien voor half negen word ik wakker. De verse broodjes hangen aan de deur die
we gisteren hebben besteld.
José
heeft ze meegebracht. We laten de broodjes ons goed smaken.
Na
het ontbijt kijken we nog even rond op de boerderij. Er lopen veel eenden en
kippen vrij rond. Ook zijn er ganzen, struisvogels, parkieten, duiven, poezen
en honden. Er worden wat foto’s en video-opnamen van gemaakt.
Dan
wordt het weer tijd om te vertrekken. Klokslag 10 uur rijden we het erf af.
Nauwelijks
zijn we de snelweg op of het verkeer loopt vast. Wegwerkers zijn bezig de
afvoerputten schoon te maken. Bij het eerstvolgende tankstation vult Nico nog
even de dieseltank.
Slovenië
“Here we come”
De
Tauerntunnel ligt inmiddels achter ons en we hebben nog 147km te gaan tot de
eindbestemming. De volgende tunnel, De Kaschbergtunnel, met een lengte van
5,5km mag worden ingereden nadat we € 9,50 hebben betaald.
Het
gaat verder via de Wurzenpas. Die heeft een hellingspercentage van 18%.
Als
we er over zijn en stoppen bij een parkeerplaats met een prachtig uitzicht,
stapt José bibberig van de zenuwen uit.
Wij
rijden door Kransjka Gora, een grote wintersport plaats.
Dan
gaat het de Vršic op met 14% hellingspercentage. 25 bochten omhoog en
evenzoveel weer naar beneden. We stijgen tot 1600 meter en hebben prachtige
uitzichten. Nog even, en we zijn er.
We
bereiken om half vier Camping Triglav Park.
Na
ons gemeld te hebben bij de receptie kunnen we een plaatsje uitzoeken.
De
campers worden op de plek gezet waar we goed zicht op de bergen rond om ons
hebben.
Als
de boel staat gaan we uit eten in het 150m verderop gelegen restaurant.
We
hebben goed gegeten, met z’n tweeën voor € 25,00 inclusief drinken. Jammer dat
de schnitzel in frituurvet was gebakken. Het is gezellig eten op het terras. De
temperatuur is goed.
Langs
de Soca is een wandelpad. Hier worden de eerste orchideeën gespot. De meeste,
er staan er heel veel, zijn uitgebloeid.
Nog
even gezellig kletsen en dan op tijd naar bed.
Dinsdag, 27 juli 2010
Wat
slapen! Pas na half negen opgestaan. José en Nico waren] al lang] op. Nico had ]allang]
gedoucht, wat een grote onderneming is geweest. Het douche hokje veel te klein
en de douchekop veel te laag. Het douchegordijn veel te smal. Maar wel warm
water. José had dezelfde problemen en ook nog koud water.
Na
het ontbijt gaan we samen langs het wandelpad van de Soča naar Trenta om
een wandelkaart te kopen. Bliksem gaat uiteraard ook mee, maar wel aan de riem.
Onderweg
zien we weer veel orchideeën en andere bloemen. Ook veel soorten vlinders.
Cyclamen groeien hier als onkruid. Het is een leuke wandeling. Aan het eind van
het pad gaan we over een hangbrug over de Soča naar Trenta. Nabij de
hangbrug is een oude zaagmolen die tot 1996 in gebruik was.
In
Trenta gaan we eerst naar de Informatie en kopen een wandelkaart. Het winkeltje
voor de dagelijkse boodschappen stelt niet veel voor. Vlees kan je er in ieder
geval niet kopen. Nico scoort voor ons allemaal een ijsje. De weg terug gaat
via het zelfde pad, anders moet je langs de straat lopen, waar de auto’s op
korte afstand aan je voorbij rijden
Bij
de camper geluncht en lekker rusten. Het is tenslotte vakantie
Woensdag, 28 juli
2010
Vandaag
gaan we een bergwandeling maken. De weersvooruitzichten zijn goed.
De
temperatuur kan oplopen tot 28 graden.
Nico
heeft een wandeling op de kaart zien staan die we gaan lopen. De wandeling
start op de camping. Het is half negen als we vertrekken. Even buiten de
camping linksaf, richting de brug, het betonpad op wat al snel overgaat in een
grindpad.
Na
verloop van tijd kom je dan op de route met nummer 1 naar de Zadnjiški Ozebnik.
Een
reus van 2084m hoog.
De
rugzakken zijn volgeladen met drinken en eten. Foto en video ca
mera gaan
uiteraard ook mee. Bliksem gaat natuurlijk ook mee.
Het
is een niet al te moeilijke klim, maar het stijgt voortdurend. De eerste
zweetdruppels verschijnen. De ademhaling wordt steeds sneller. Na twee uur
lassen we een rustpauze in. Koffie en broodjes komen te voorschijn. Bliksem
drinkt meer water dan dat hij anders doet op een hele dag.
We
moeten verder, de berg wacht op ons.
Na
vier uur wandelen en klimmen zijn we dan op de splitsing. Of door naar Trenta
of rechtsaf naar Zadnjiški Ozebnik.
Het
is kwart over één als we, Hermien en ik, besluiten niet verder naar boven te
gaan, maar te kiezen voor de afdaling naar Trenta. Nico en José gaan verder.
De
afdaling is ronduit een ramp. Steil, en vooral los grind. Afdalen en rondkijken
is geen optie. Zodra je wilt genieten van de omgeving, wel eerst stil staan,
anders ga je onderuit.
Na
ruim drie uur slippen en glijden, komen we bij de afslag naar Trenta en Triglav.
Nu is het nog een uur lopen naar de camping. Eerst even wat eten en drinken.
Bliksem krijgt nog een broodje met kaas van mij. Ik kan het niet meer wegkrjgen
en Bliksem smult er van.
De
vermoeidheid slaat toe. Eindelijk komen we om vijf uur op de camping.
We
ploffen neer in een stoel en trekken de schoenen uit. Wat een heerlijk gevoel!
Nico
en José komen om half acht op de camping terug. Het was een mooie tocht naar de
top. Maar ontzettend koud. In de berghut hebben ze een soort goulash soep
gegeten met een homp brood. Ook zij hebben “genoten” van de terugweg. Ze gingen
net als wij menig keer onderuit.
Ik
denk dat wij morgen de spiertjes wel zullen voelen waarvan we niet wisten dat
we ze hebben.
Donderdag, 29 juli
2010
Gisteravond
is het niet laat geworden. Na weer een gezellige avond zijn we op tijd onder de
wol gekropen.
Om
half zeven werd ik met een barstende koppijn wakker. Even een paracetamolletje
wegwerken en weer onder de wol.
Het
is half negen geweest, als we wakker worden.
De
weersvoorspellingen voor vandaag en morgen zijn niet al te best.
Temperaturen
tot 21 graden en regen voor vandaag en morgen 17 graden en regen.
Tot
nog toe blijft het droog. We kunnen buiten ontbijten en koffiedrinken.
Dan
begint het toch nog te regenen. Niet hard maar gestaag komt de regen naar
beneden.
Het
is toch rustdag en dus niet erg. De temperatuur blijft aangenaam.
.
Vanavond
gaan we bbq-en.
Vrijdag, 30 juli 2010
Vannacht
een paar keer wakker geworden van de regen. Het is ook niet koud geweest
vannacht.
Maar
het blijft regenen, regenen en regenen.
Het
water in de rivier achter ons blijft stijgen. Niet verontrustend, maar toch.
We
vullen de dag met lezen, kaarten en koffie drinken. De foto’s worden op de
computer gezet en verder doen we niets. Eindelijk wordt het droog. Met Nico en
José gaan we fietsen. We gaan omhoog tot de afslag van de volgende camping.
Hier kijken we wat rond. Ook hier weer veel orchideeën gezien. Op de brug
genieten we van de Sosca, die hier helder groen door de afgesleten rotsen
stroomt.
Na
het eten gaan Nico en ik nog even de omgeving verkennen. Nog de trip voor
morgen, want dan wordt het volgens de weerberichten mooi weer, samen met Nico
en José uitgezocht. We gaan de Soska Pot trail lopen naar het begin van de Soča.
Daar ontspringt de Soca aan de voet van de Vrsic. Het is ongeveer 8 km lopen
vanaf de camping.
Zaterdag, 31 juli
2010
Tegen tien uur vertrekken we met volle bepakking naar de Soča Fall.
De trail is een mooie route om te lopen. Het Soska Pot volgt grotendeels de rivier de Soča. Even verlaten wij de rivier bij Trenta.
Daar gaan we niet de hangbrug over maar slaan linksaf het pad omhoog. Even lijkt het dat wij niet goed gaan. Maar een andere weg is er niet.
Het kost veel inspanning om het pad
te volgen. Het is hier en daar behoorlijk steil. Maar de beloning is daar als
we onderweg heel veel orchideeën zien. Orchideeën zijn in dit gebied niet
zeldzaam. Zelfs mijn ongeoefende oog, wat orchideeën betreft, zien er vele
staan.
We
lassen een rustpauze in. De koffie komt te voorschijn en voor Bliksem een bak
met water. Dan gaan we verder, de Soca Fall wacht op ons.
Een klein stukje gaat over de asfaltweg. De motoren hangen schuin in de haarspeldbochten. En na de bocht vol het gas er op.
Mooi om te zien en te horen.
Maar
we moeten verder. Een bezoek aan de Botanische Tuin Alpinum Juliana staat op
het programma. In 1926 heeft Albert Bois de Chesne uit Triëst de planten
verzameld. Sinds 1951 is de tuin beschermd en wordt geëxploiteerd door het
Natural History Museum van Slovenië. Hiervoor verlaten wij via een hangbrug de
Soska Trail om te tuin te bezoeken waar alle bloemen en planten uit de omgeving
zijn samengebracht.
Meer
dan zeshonderd soorten zijn hier te bewonderen. Van een bloemenpracht is echter
geen sprake. Daarvoor zijn we te laat. Natuurlijk zijn er wel wat bloemen die
in bloei staan, maar het overgrote deel laat de kop uitgebloeid hangen.
In
de tuin gaan we lunchen. Een picknicktafel is aanwezig.
De
wandeling gaat verder langs de Soča. Het is nu steeds klimmen en dalen.
Dat
dalen is niet zo erg, van dat klimmen, komen het zweet en de spieren wel los.
Dan komen we bij het Dr Julius Kugy Monument. Hij was een berggids, musicus en schrijver van Alpine literatuur. Hij ontdekte landschappelijk schatten van de Julian Alpen en bezong de schoonheid van de Alpen.
Het monument is in 1953
opgericht en is gemaakt door Jacob Savinšec.
Nog
even de laatste koffie drinken bij het monument en genieten van het uitzicht voor
het verder gaat.
Als we het monument verlaten moeten we een klein stukje over asfalt. De afslag naar de Soča trail missen we.
Die staat niet goed aangegeven. Maar uiteindelijk komen we onder aan de waterval.
Nu nog een klein kwartiertje naar boven naar de
oorsprong van de Soca.
Met
donderend geraas valt het water in de diepte. Vol respect voor zoveel geweld
genieten we van dit schouwspel.
Onderaan
de voet van de waterval is een restaurantje. Daar wordt nog even de dorst
gelest voor we terug gaan.
Het
is weer een prachtige dag geweest. Genieten van de natuur. Orchideeën in
overvloed.
Zondag, 1 augustus
2010
Door
omstandigheden zijn José en Nico naar huis moeten gaan. We hebben samen toch
nog een prachtige week gehad.
De zon schijnt uitbundig. Te heet om nu te gaan wandelen. Na de middag zullen we nog de rivier afzakken langs de Soska Pot.
Nu zullen we het zonder Nico en José
moeten doen. Zal wel even wennen zijn.
De
wekker loopt om tien voor zeven af. We gaan de Pogačnokov Dom bewandelen.
De
zon schijnt al tegen de toppen van de bergen rond ons heen. De voorspellingen
zijn ronduit meer dan goed. Er wordt een maximale temperatuur verwacht van 32
graden. Daarom zijn we om acht uur al op pad.
Voor
we de voet van de berg bereiken, moeten we eerst een uurtje, via Trenta,
wandelen langs de weg. Op de parkeerplaats staat een bord met daarop aangegeven
de wandel mogelijkheden.
De
aanduiding naar de Pogačnokov Dom staat niet echt goed aangegeven.
Gewapend
met de kaart vragen we aan een oude Sloveen of we de juiste richting naar de
berg hebben. We kunnen uit zijn omstandig bewegende arm de richting bepalen
waar we heen moeten. Zijn buitenlandse taal is niet toereikend om ons in
duidelijke bewoordingen aan te geven waar we heen moeten.Trouwens ons Sloveens
gaat ook niet verder dan “Dobre dan” (goedendag). Al pratend komen we onder aan
de goederenlift. Deze staat ook op de kaart, we zitten op de goede weg.
Op
1200 meter is een Maria kapelletje. Daar stoppen we even om koffie te drinken
en een broodje te eten. De koffie smaakt, maar het broodje valt verkeerd bij
mij. Hermien heeft geen probleem met het broodje.
Dan
gaat het verder. Bliksem voorop, dan Hermien en ik volg. Het wordt nu een
stukje steiler. Het pad wordt smaller en om een hoek om te kunnen gaan moeten
we ons aan een kabel vasthouden om niet weg te glijden in een peilloze diepte.
Alles
gaat goed en weer verder de berg op. De Pogačnokov Dom berghut wacht op
ons. Even lijkt het er op dat het pad goed te belopen is zonder die vervelende
stenen.
Als
we op een hoogte van 1400 meter zijn aangekomen, wordt het tijd om weer wat te
drinken. De zon staat ongenadig op ons bolletje te branden. De drie liter vocht
die we bij ons hebben is hopelijk toereikend. Weer verder de berg op. Nog
steeds in dezelfde volgorde, Bliksem, Hermien en ik.
Nu
nog 650 meter klimmen. Het pad ligt bezaaid met stenen. De knie van Hermien begint
pijn te doen. Mijn kuiten beginnen ook te protesteren. Maar we zetten door.
De
top van de berg en ook de berghut komen dichterbij. Nu is het zo steil, dat in
iedere bocht de drinkfles wordt gepakt. De zon is ons metgezel en dat zullen we
weten ook. Niks meer bomen voor schaduw.
Bij
een bron wordt het laatste uit de flessen gedronken en met vers water vullen we
de flessen weer.
De
hoogtemeter geeft 1800 meter aan. 250 meter lijkt zo weinig, maar als je moe
bent is het ver weg. Maar nu de eindbestemming in zicht is, zullen we die ook
halen.
Op ruim 1900 meter rusten we nog even uit. Languit liggen we in het gras, starend naar de berghut. We mijmeren over een koud glas limonade. Die zullen ze er vast wel hebben. Voor de laatste 150 meter gaat het verder. De berghut komt steeds dichterbij. Bliksem gaat ons voor en neemt een verkeerd pad. Eerst volgen wij hem. Maar dan bedenken we, dat dit pad wel heel erg steil is. Even de kaart er bij. Het juiste pad naar de berghut gaat rechtsom en niet linksom. Terug naar de afslag die Bliksem genomen heeft. Daar blijkt maar weer dat Bliksem niet kan lezen. Hier staat toch duidelijk een pijl naar rechts. En wij zijn te moe om deze op te merken. Nu nog 50 meter stijgen. Eindelijk, na vier en half uur, zijn we er. Drijfnat van het zweet.
De shirts worden uitgetrokken en droge shitrs aan.
Binnen
in de hut bestel ik een Fanta en een Cola. De Fanta is origineel, de Cola
namaak. Maar met zo’n dorst maakt dat niet uit. Langzaam komen we bij. Dan
begint het genieten van het uitzicht. Als we het dal in kijken, zoeken we de camping
waar we staan. De video wordt ingezoomd en de camping wordt gevonden.
Rond
de berghut Pogačnokov Dom worden foto’s en video opnamen gemaakt.
De
zon brandt op ons velletje. Hermien haalt de zonnebrandcrème te voorschijn.
Na
het insmeren, blijven we nog ruim een uur zitten. Ik leg mijn benen op de tafel
om de kuiten rust te geven.
Met
een droog shirt aan gaan we hetzelfde pad weer af. Dan blijkt dat we veel meer
over stenen hebben gelopen dan we in eerste instantie gedacht hebben. Maar met
de stokken als hulp, loopt het een stuk beter. De flessen zijn weer gevuld.
In
nog geen drie uur komen we onder aan de goederenlift. Nu nog een kilometer of
twee naar de parkeerplaats om dan nog drie kilometer naar de camping te lopen.
Moe
maar voldaan kijken we terug op een prachtige dag. Als afsluiting gaan we uit
eten op een gelukkig maar op 150 meter afstand van de camping gelegen restaurant.
Deze
dag hebben we ieder 6 liter water/limonade/koffie gedronken.
Bliksem
heeft zeker één liter water uit de fles en menige keer uit een beek gedronken.
Na
deze inspannende dag zoeken we om half tien het bed al op.
Dinsdag, 3 augustus
2010
De regen komt met bakken tegelijk uit de hemel.
Naast ons hebben de Tsjechen een
zeil gespannen tussen de auto’s
zodat ze droog kunnen zitten.
Morgen
vertrekken we naar Bled. De zon breekt na de middag door en we gaan bij rivier de
Soča kijken. De eerst zo heldere rivier is veranderd in een grijze stroom.
Met geweld dondert de rivier zich door de nauwe spleten. Ook uit de zijrivier,
die eerst droog stond, komt een stortvloed van helder water, rechtstreeks uit
de bergen.
Nu
het droog is gaan we de safariroom (voortent) inpakken. Morgen zullen we wel
een van de andere kampeerders vragen om een auto te verzetten zodat wij weg
kunnen met de camper.
Woensdag, 4 augustus
2010
Haast
om te vertrekken hebben we niet. De zon is er ook weer. Bled is een kleine 60
km rijden. De spierpijn, van 2 dagen geleden de berg Pogačnokov Dom beklimmen,
is bijna over.
Even
de buren gevraagd om de auto te verzetten zodat wij weg kunnen.
De
dieseltank staat op minder dan een kwart. Maar Kransjka Gora (23 km) moet
makkelijk gehaald kunnen worden.
Halverwege
de klim naar de Vršič pas gaat het lampje van de reserve branden.
Nog
slechts 800 meter klimmen tot 1612 meter naar de Vršič pas. Ik ga er
vanuit dat de uitstroom aan de achterkant van de tank zit. Lijkt me tenminste
logisch.
Op
de top van de pas mogen we even wachten op een Sloveen die achteruit een
parkeerplaats in wil. Echter, het lukt hem niet. Misschien zenuwachtig door mij
geworden?
De
berg af in de tweede versnelling tot bijna in Kransjka Gora.
Daar
parkeren wij de camper op een braakliggend terrein, waar we nog net zien hoe
een camperaar (Italiaan) zijn chemisch toilet in de bosjes leegt.
In
Kransjka Gora gaan we op zoek naar de Informatie. Ik wil naar de kapper en bij
de Informatie weten zij het beste waar de kapper zit.
Naast
de supermarkt is een kapper. Deze is op woensdagmorgen gesloten.
We
moeten toch boodschappen doen. Maar voor dat we dat doen pikken we een
terrasje. Lekker in de zon genieten van een cola en een Fanta.
Ik
blijf voor de supermarkt wachten met Bliksem als Hermien boodschappen gaat
doen.
Het
is bijna 12.30 uur als Hermien naar buiten komt. Een tas vol boodschappen met
zich mee torsend. Ik neem de tas van haar over en lopen naar de kapper.
Als
we aankomen lopen, doet de kapster net de deur open. Ik ben de eerste klant.
Gelukkig hoef je hier geen afspraak te maken en ben direct aan de beurt. Een kwartiertje later sta ik weer buiten, geknipt en wel.
Voor € 10,00 heeft zij getracht mijn haar weer in model te krijgen, wat haar volgens Hermien gelukt is. Ik hoef niet terug te komen voor een verdere behandeling.
Bliksem mocht niet mee naar binnen
en Hermien kreeg een stoel buiten om daar te wachten.
Even buiten Kransjka Gora tanken we diesel. Slechts 63 liter kunnen we tanken en de tank zit tot de nok toe vol.
We hebben dus ruim 17 liter over gehad voor de
tank echt leeg is.
Bled komt nu in zicht. We hebben: “Eva” de opdracht gegeven een route te plannen zonder autosnelweg. Tol betalen voor een klein stukje zie ik niet zitten en trouwens,
we hebben voor Slovenië geen vignet.
Op
Camping Bled worden we op de receptie vriendelijk te woord gestaan. Wij zoeken een
zonnige plek. Want betalen voor stroom doen we niet. Het zonnepaneel zit niet
voor niets op de camper.
De
plek die wij krijgen toegewezen is niet vlak en bovendien niet erg ruim. De
plaats er naast is beter. Hermien vraagt op de receptie of we van plek mogen
ruilen. Geen probleem.
Na
het eten gaan we rond het meer van Bled wandelen. Bootjes varen af en aan naar
het eiland waar het Maria kerkje op staat. Wij gaan in een behoorlijk tempo
naar Bled. Langs het meer zitten vissers te wachten op wat ze nog niet eerder
gezien hebben. Hier en daar zwemmen mensen in het meer. De temperatuur van het
water moet tot eind september aangenaam zijn.
In
Bled zelf is het behoorlijk druk, met flanerende mensen, langs de oever.
In
nog geen anderhalf uur zijn we rond het meer gelopen en hebben genoten van de
natuur.
Bij
de receptie hangt een kaart met daarop de vooruitzichten van het weer. Morgen
kan het wel eens gaan regenen. Donderdag en vrijdag kunnen wel iets minder
zonnig zijn.
Donderdag, 5 augustus
2010
Het
is bewolkt. Regenen doet het nog niet. De Pokljuska Soteska is een kloof waar
we heen willen fietsen. Alles wordt in gereedheid gebracht en staan op het punt
om te vertrekken als de voorspelling uitkomt. Regen, regen en regen.
Er
zit niets anders op dan te gaan puzzelen. Het dagboek moet ook nog bijgewerkt
worden. Ik ben niet verder gekomen dan dinsdag. Aan de slag en het verhaal
schrijven.
Zo,
het dagboek is weer klaar.
Vrijdag, 6 augustus
2010
De
zon staat weer aan de hemel. We bereiden ons opnieuw voor om naar de Pokljuska
Soteska kloof te fietsen. De kaart wordt geraadpleegd en we gaan op weg.
Het
gaat vanaf de camping linksom al direct omhoog. Na het station van Bled gaan we
onder het tunneltje door en weer naar boven. Op de kruising raken we in
verwarring. De weg naar de kloof staat niet aangeven. Wel een tweetal routes
naar de top van bescheiden bergjes. Dat is dus niet de bedoeling.
We
raadplegen opnieuw de kaart en volgen de route met nummer 3. Ook dat is een
vergissing. Ik zeur dat dit onmogelijk een fietsroute is. Stijgingspercentages
van meer dan 25% is niet haalbaar om te fietsen. Eindelijk, na een kilometer of
twee de fiets omhoog drukken, dringt het ook tot Hermien door dat dit niet de
juiste route is.
Dan
maar terug naar de kruising, waar we denken dat het niet goed is gegaan. Daar
staat wel aangegeven de route naar de Vintgarkloof. Maar dat is niet de
bedoeling.
Verder
gaan we niet zoeken. De kaart die we bij ons hebben brengt ook geen goede
oplossing.
Terug
op de camping hebben we gelezen, gekaart en getracht te internetten.
Na
de lunch gaan we met Bliksem op pad om naar het slot van Bled te gaan. Deze
wandeling is letterlijk en figuurlijk in het water gevallen. Nauwelijks op weg
of het begint te regenen.
Net in de camper en het gaat pijpenstelen regenen. De rest van de dag is het onbestendig weer. Even de zon en dan weer regen.
Zaterdag, 7 augustus
2010
Na
de regen van gisteren is het droog als we wakker worden. Een mager zonnetje
komt zo nu en dan te voorschijn. De temperatuur is goed. De korte broeken gaan
weer aan. Na het ontbijt gaan we eerst douchen. Vandaag gaan we verder naar
Ferlach in Oostenrijk naar een camperplaats. Bled is een mooie plek maar waar
we voor kwamen is niet gelukt vanwege het weer.
Dick
tankt en loost water, ook kijkt hij nog even bij de receptie op de computer
naar de mail. Hermien haalt de laatste boodschappen en rekent af bij de
camping. € 74,25 mogen we betalen voor drie nachten.
Onze
route gaat over kronkelende landweggetjes, langs mooie huizen, door kleine
dorpen. Soms moeten we stoppen om eerst een tegenligger te laten passeren of
andersom. In Tržič raken we helemaal de weg kwijt omdat we “Eva”niet
volgden. Nadat we de kaart bestudeerd hebben komt alles goed. We gaan via de E
652 naar de Loiblpass. Hier gaan we via een lange tunnel Oostenrijk binnen. De
camperplaats is in Ferlach. Het is dan 12.30 uur. Na de lunch bekijken we het
plaatsje Ferlach. Hier is niet veel te beleven. De kerk wordt bekeken en een
kaarsje aangestoken.
De
Platzwart komt langs met een kopie van een artikel in de “Der Rosentaler”. In
dit artikel wordt de camperplatz gezien als een bedreiging voor de plaatselijke
camping.
Echter
de Platzwart verzoekt ons om een aantal personen een mail te zenden, dat als de
camperplatz er niet was geweest, we Ferlach niet zouden hebben bezocht.
Zondag, 8 augustus
2010
Voor
dat we vertrekken maken we eerst nog een wandeling van 5 km langs de Loiblbach.
Het
is de bedoeling om naar een camperplaats in Maria Alm te gaan. De zon is onze
reisgenoot geworden.
We
nemen de snelste route die TomTom aangeeft. Een tochtje van ruim 220km.
Even voor Salzburg verlaten we de E10 om de bergen in te duiken. Het navigatiesysteem raakt helemaal van de wijs. Menig keer zegt “Eva” na 50 meter linksaf slaan.
Als je dat doet, dan weet je zeker dat je Maria Alm niet haalt.
Na een mooie rit door de bergen, waar 18% stijging normaal is, komen we in Maria Alm. In Stegen, even voor Maria Alm, gaan we naar de camperplaats van de Fam.Herzog.
Daar
worden we vriendelijk ontvangen door de dochter des huizes. Moeder Herzog komt
ook naar buiten en neemt het gesprek over. Zij verwijst ons naar de plaats waar
we kunnen staan. Er is stroom en water op de plek.
Er
staan nog twee campers. De ondergrond is een beetje “slampig” maar je zakt niet
weg. De stroom, is incl., wordt aangesloten nadat de camper op de plek staat.
Maria
Alm is een kleine 2 kilometer lopen. In het centrum vraag ik aan twee heren op
gevorderde leeftijd waar ik de bank kan vinden. Tenslotte moeten ook wij overnachtinggeld
betalen. We vinden de flappentapper op aanwijs van deze heren.
In
het dorp vinden we ook de bakker en de supermarkt. Maria Alm is in de ban van
het 75 jarig jubileumfeest van de Muziekvereniging. Het centrum is afgesloten
voor auto’s.
We
gaan terug naar de camper op Camperplaats Stegerbauer.
Het
weer is de hele dag goed gebleven.
Maandag, 9 augustus
2010
Vannacht
hevig buien. Hermien kon er niet van slapen. Rusteloos ligt ze te woelen.
Tenminste dat denk ik, want ik heb niets vernomen.
Deze
morgen zijn we vroeg wakker. Nog voor acht uur staan we op. De lucht is
bezwangerd van de wolken. We maken ons klaar om te vertrekken.
Maar
voor dat we de boterham op hebben klaart het op en de zon doet de bewolking
verdwijnen. We blijven!
Eerst
even op de fiets naar Maria Alm om broodjes te halen. Het wordt een rond brood
dat als we buiten komen constateren dat het knetterhard is aan de buitenkant.
Toch
worden er een paar boterham van gesneden om mee te nemen met de wandeling naar
de Gammleralm.
Water
voor Bliksem in de fles en limo voor ons. 
De weg is weliswaar steil maar goed
te doen. Tegenover de camperplaats kunnen we omhoog. Als we aan de wandeling
beginnen zie ik wederom een bordje staan met 18% stijging. Het lijkt wel of ze
het er om doen. Even wat afvlakken en het loopt een stuk makkelijker. Na ruim een
uur komen we in de berghut aan. Velen zijn aanwezig. De “oude garde” is de
hoofdmoot.
Maar
die zijn niet komen wandelen zoals wij. Die hebben de seilbahn genomen of zijn
via de andere kant van de berg met de auto gekomen.
Ondanks
de drukte kunnen we een plaatsje vinden. We bestellen een buttermilch voor
Hermien en voor mij een Franciskaner Weissbier bij de spek met spiegelei.
Voor
de terugwandeling nemen we een andere route. Deze loopt via de seilbahn door
een stukje bos en weide naar het hart van Maria Alm om bij de kerk uit te
komen. Een ijsje gaat er wel in. Op één van de terrasjes in het centrum
bestellen we een ijsje met de naam “Waldkeiservruchten”. Dan wordt er toch een
coupe ijs gebracht waar je U tegen zegt. Het ziet er werkelijk goed uit. Maar
gaandeweg wordt de hoeveelheid ijs mij toch te veel. Hermien maakt haar
“coupeje” wel op.
Op
de camperplaats zijn er weer wat vertrokken en ook weer bijgekomen.
De
zon brandt de hele dag op ons bolletje.
Voor
ik begin aan het verslag drink ik samen met Hermien een Radler.
Samen
zitten we in de zon te genieten van het uitzicht.
Wat
zal de avond ons brengen? We zien wel.
Dinsdag, 10 augustus
2010
De
weervoorspelling is dat het een mooie zonnige en warme dag zal worden.
Al
om half tien gaan we op weg. Vanaf de camperplaats gaat het rechtsaf naar het
voetbalveld. Daar vinden we weg 27b. Deze voert naar de Schatzberg.
Het
gaat geleidelijk omhoog. Hier en daar moeten we een hekje over klimmen om in
het volgende weiland verder te gaan. We doorkruisen diverse landerijen om
uiteindelijk op een bergweg uit te komen die ons verder omhoog de bergen in
brengt. De zon staat ongenadig op ons hoofd te branden. Zonnebrandcrème brengt
uitkomst.
Gelukkig
komen we in het bos en wordt de zon gefilterd door de bladeren.
Na twee uur wandelen,
komen we in de hut op de Hinterjetzbach Alm. De waardin wil het zonnescherm
uitdraaien. Maar dat is niet nodig, we zitten liever in de zon om op te drogen.
Hermien draagt de rugzak met de mondvoorraad. Maar zover komt het niet dat er
broodjes uitkomen. Op de kaart staat een spekplankje wat volgens de waardin
behoorlijk veel is. Het is geen probleem om één plankje samen te bestellen.
Hermien heeft nog niet zo’n trek. Inderdaad is het een 
behoorlijke hoeveelheid.
We smullen er van. Na een uurtje wordt het tijd om weer te vertrekken. Als je
daar zit kan je heerlijk genieten van het uitzicht. Zo zien we aan de overkant
op een berghelling het restaurant liggen waar we gisteren zijn geweest.
Nu
nog een kwartiertje om hoog en dan steil naar beneden. De terug tocht is ook
ruim twee uur. De weg terug loopt om de berg heen naar Maria Alm.
Op
de camperplaats zijn er al weer nieuw gasten gearriveerd. Alvorens alles voor
vertrek voor de volgende morgen in gereedheid te brengen drinken we samen een
kopje koffie. Dat hebben we na de wandeling wel verdiend.
Woensdag, 11 augustus
2010
Na
€ 36,00 te hebben betaald voor 3 nachten aan Mw.Herzog vertrekken we richting
Duitsland. We hebben een route over kleine wegen uitgezocht. Onderweg doen we
boodschappen. We rijden door mooie landschappen en kleine dorpen. Grote steden
laten we links liggen. Voor we Oostenrijk verlaten tanken we eerst nog even
diesel. Eerst gaan we door een gebied waar veel hop wordt geteeld.
Dit
wordt gebruikt voor de vele liters bier die in Duitsland worden gebrouwen.
Later rijden we door de graanschuur van Duitsland. Het is zonnig maar vochtig
warm weer, boven de 25 graden. Op het land is menig combine bezig met het
maaien van het graan. De tractoren rijden af en aan. Ook rijden er veel
tractoren op de doorgaande wegen. De snelheid is hierdoor laag. Zou het weer
slechter worden? Is men daarom zo druk met de oogst binnenhalen?
Tegen
16.00 uur zijn we op de camperplaats in Berching aan de B299.Deze camperplaats
is een parkeerplaats aan het Main-Donau kanaal. Nadat we ons geïnstalleerd
hebben tussen de 12 campers die er al staan, gaat Dick € 5,00 betalen in de
kiosk. We pakken de camera’s en gaan de Altstadt met complete ringmuur
bezichtigen en vastleggen. Dit maakt dorstig en hongerig.
We
zoeken een leuk terras en komen terecht bij de Winkeler Gasthof met eigen
brouwerij.
Dick
wil dit eigen brouwsel wel proberen. We
bestellen beide een schnitzel met bijlage.
We
laten het ons goed smaken.
Het
is een prachtige avond en het is gezellig druk op het terras. Een vriendelijke
Duitser komt bij ons zitten. Als we afrekenen vraagt Dick om zo’n mooi bier
glas.
Dit
is geen probleem, voor €2,50 gaat het glas mee naar de camper. Bliksem moet ook
nog uitgelaten worden en lopen een stuk langs het kanaal. Tenslotte heeft
Bliksem de hele dag in zijn hokje moeten zitten. Dan is er voetbal,
Oekraïne-Nederland. Zo komt we weer een eind aan een mooie vakantie dag.
Donderdag, 12
augustus 2010
Met
een knal wordt het dakraam dicht gedaan. Van de schrik zit Hermien rechtop in
bed en kan voorlopig niet meer slapen. Het is behoorlijk gaan regenen.
De
boeren hebben gelijk gehad. Is er een einde gekomen aan de mooie dagen?
Nog
even informeren waar we het vuile water en het chemisch toilet kunnen legen en
gaan we daarna op weg.
Vooralsnog
is het weer niet al te best. Regelmatig komt er een buitje naar beneden.
Onze
bestemming is een camperplaats aan de Rijn nabij Worms. Aan de brug bij Worms is
men aan het werk. Ik neem de verkeerde afslag en ga richting binnenstad.
Daar
draaien we ook en komen toch aan de juiste kant van de Rijn bij de
Camperplaats. Deze is bijna vol. De campers staan mannetje aan mannetje. De
deur kan nauwelijks open en het stinkt er vreselijk naar olie en teer.
Dit
kan niet de bedoeling zijn. In de Boardatlas zoeken we een andere CP. Dit wordt
Gernheim bij een camper bedrijf. Daar kunnen de twee campers staan. Een van de
plaatsen wordt al ingenomen door een andere camper, waarschijnlijk een van de
firma zelf. Wij zetten de camper er naast. Na het eten komt nog een Duitse
camper kijken of die er bij kan staan. Maar zij besluiten verder te gaan. De
plek is bezet.
Morgen
gaan we naar Braubach. Deze camperplaats heb ik gezien toen ik met de
Zonnebloem mee was.
Het
reisplan maak ik samen met Hermien en genieten van een rustige avond.
Vrijdag, 13 augustus
2010
Vroeg
op staan is voor ons geen probleem, zo lang wij maar een wekker zetten.
Dit
keer om 7.00 uur loopt de wekker af. Het personeel van de werkplaats is nog
niet gearriveerd. Na het ontbijt, heerlijke warme broodjes, maken w
e ons klaar
voor de reis naar Braubach, onze volgende camperplaats. Een kleine 120 km
rijden.
TomTom
wordt geactiveerd en gaan de gemaakte route volgen. Dit keer gaan we niet via
allerlei kleine wegen naar ons doel. Grotendeels volgen we de snelweg om aan
het eind van de B42 langs de Rijn te komen.
Daar
doen we rustig aan. Het weer is er beter op geworden. De zon komt door.
Dan
is het wel mooi langs de Rijn. Als we afslaan naar de camperplaats in Braubach
is deze met een rood/wit lint afgesloten. Hermien sprint als een jonge hinde
uit de auto en gaat kijken wat er aan de hand is. Blijkt dat de camperplaats
zijn maximum aan campers bereikt heeft en daarom afgesloten is.
Dan
maar verder richting Andernach. Daar is plek voor 70 campers. Daar zal toch wel
een plek zijn?
In
Andernach is de camperplaats overvol. Wij zetten de camper op een terrein er
naast waar al wat campers staan.
Even
het dorpje in. Kijken of er wat te beleven valt. De Hochstrasse is druk met
toeristen, maar dat is dan ook de enige plek. Terug langs de oever van de Rijn
om bij het Bastion wat foto’s te maken van de camperplek.
Zaterdag, 14 augustus
2010
Vandaag
gaan we naar Köln. Onze zoon is jarig. Slechts 90km is het naar Köln
Zo
tegen twee uur vertrekken we. De Rijn wordt grotendeels gevolg en wij mijden de
snelwegen. Zo komen we even na vier uur aan. Bjorn brengt net een zak met afval
naar buiten. Per 1 oktober vertrekt hij naar Oxford en neemt niet alles mee
naar Engeland.
Samen
gaan we uit eten in een Italiaans restaurant. Daarna kletsen we nog tot diep in
de nacht.
Zondag, 15 augustus
2010
Het
zal rond tien uur zijn als we uit Köln vertrekken. TomTom is geïnstrueerd om
geen snelwegen te volgen. Zo kom je nog eens ergens. Hoewel de route naar huis
12 km korter is doen we er één uur langer over.
Uiteindelijk
tegen half twee rijden we de camper voor de deur.
We
kunnen weer terugzien op een mooie vakantie.