Met de
zwerfauto’s zwerven door 
Noorwegen
in juli 2007
Dick en Hermien
Nico en José
Bensy en Bliksem
www.Thybo.nl
Zaterdag, 21 juli 2007.
Om 7.30 uur alles ingepakt en thuis alles afgesloten gaan we richting de Hoeve naar Nico en José. De koffie is klaar.
Na de koffie vertrekken we om 08.00 uur richting Denemarken.
Onze eerste pauze is na Oberhausen.
Tussen de middag zijn we al halverwege Bremen en Hamburg.
Verder maar weer.
We zijn vlot door de Elbe tunnel, maar daarna is het erg druk, steeds stilstaand en langzaam verkeer.
Na de afslag Kiel weer pauze.
Nu gaan José en ik rijden en kunnen de mannetjes uitrusten.
Het is steeds stockende verkeer. Ik wordt hier erg moe van en besluit om bij de grens weer te wisselen van chauffeur.
Dan gaan we Denemarken in richting overnachting in Bylderup-Bov op de boerderij bij de familie Hansen.
De fam. Hansen woont 30km van de snelweg. Dit valt ons tegen maar we staan hier mooi rustig voor € 7,00.
Dit is inclusief douche stroom en toilet.
Er zijn veel dazen en ze steken er lustig op los. Ze zijn blij met verse slachtoffers.
Wij
smeren ons in zodat wij niet meer lekker zijn en gaan
in de schaduw zitten, dan prikken ze niet meer.
Na het eten nog even gewandeld maar het gebied valt tegen.
José en Nico hebben van Sjaak een cadeautje gekregen,
wat reden zou zijn om op tijd naar bed te gaan.
Maar we zitten tot 22.30 uur nog gezellig bij elkaar.
Morgen willen we om 0900 uur vertrekken.
Zondag, 22 juli 2007.
Na lekker geslapen te hebben vertrekken we om half tien.
We gaan via weg nummer11 langs de kust en niet via de snelweg.
Het is 282km naar Hanstholm. Het weer is niet meer zo zonnig
als gisteren. Maar dat is wel lekker als je nog een heel eind moet rijden.
Het landschap wordt nu een beetje heuvelachtig.
De 11 is bijna kaarsrecht met hier en daar een dorpje.
Onderweg zijn er veel plaatsen om te kunnen picknicken, maar we hebben nog te weinig kilometers gereden om te gaan eten of koffie te drinken.
Pas na ruim 150km is Nico het zat en wil een zijweg in om de boterham op te eten.
Omdat we walkie talkie hebben vraagt Hermien hem voor de gaan rijden.
Dan moet ik wel met de oude rammelkast aan de kant gaan zodat zij er langs kunnen, aldus José.
In een pas gemaaid roggeland worden de campers neergezet en komen de stoelen te voorschijn. We pauzeren ruim een uur voor we verder gaan.
Nu nog even tanken, het is al bijna 700km geleden dat de tank gevuld is.
Wij tanken ruim 65liter en Nico slechts
Als we Hanstholm naderen gaan we rechtstreeks naar de haven om te kijken waar de vertrek kade is van de Masterferrys.
Deze is niet moeilijk te vinden.
Nu nog even het strand op en dan naar een camping.
Op het strand worden de eerste stenen meegenomen. De eerste ballast is dus al gevonden.
Wat zal ons in Noorwegen nog te wachten staan.
Op
Voor “slechts” 34 euro kunnen we één nacht blijven. Allemaal vinden wij dat te duur en gaan opzoek naar een andere camping.
Deze wordt via de TomTom gevonden in Thisted. De Klitmøller Camping, Vangvej 16. Klitmøller.
Hier is de prijs voor één overnachting inclusief stroom 18,50 euro.
We besluiten hier te blijven om dan morgen naar Noorwegen te vertrekken.
Het eten smaakt goed. Hermien heeft gebakken aardappelen met tuinbonen en een speklapje.
Als toetje yoghurt met jam van José er door.
De avond vullen we met drank.
Maandag, 23 juli 2007.
We staan vroeg op. De boot vertrekt om 10.00 uur.
Na de gebruikelijke bezigheden zoals, wassen, aankleden ontbijten, honden uit laten en opruimen gaan we richting boot van Master Ferry’s.
We zijn ruim op tijd en staan dus voor aan in de rij. Er gaan veel Nederlanders naar Noorwegen.
Voor de bus van Nico en José staat een jong stel met een oldtimer Peugeot Diesel die omgebouwd is tot camper Een mooi ding!
Het is prachtig weer de zon staat hoog aan de hemel. Om 9.45 komt de boot aan.
Het is een grote speedboot die met
Het lossen en laden duurt lang, er gaan heel veel auto’s, campers, busjes enz. op de boot.
Wij zijn als een van de eerste aan de beurt. Nico en José bijna als laatste
Het is rustig op zee. Als we dichter bij Noorwegen komen wordt het zwaar bewolkt.
Om plm. 13.00 uur zijn we in Kristiansand.
We
zijn snel door de douane en gaan richting Stavanger.
Op de eerste parkeerplaats stoppen we voor koffie met brood.
We gaan via binnenwegen langs mooie landschappen.
Wat is Noorwegen toch mooi!
Na de nodige stops en een overtocht van Lauvik naar Oanes zijn we om
ongeveer 19.30 uur op de camping Preikestolen.
Nico en Dick zoeken een mooie plek. En dan eten koken.
De avond is kort en we zijn zo moe als de honden.
Dus wordt het niet laat en gaan op tijd de klappen er voor.
Dinsdag, 24 juli 2007.
Vanmorgen zijn we om ongeveer 09.00 uur wakker. We gaan buiten ontbijten want de zon schijnt.
Nico en Dick gaan naar de receptie om te vragen waar hier een bank is.
Ze komen terug en zeggen dat we vandaag naar de Preikestolen moeten omdat het weer morgen slechter wordt.
Dus rugzak inpakken en gaan we op weg. De honden laten we thuis.
We moeten eerst 4km langs de straat lopen richting Preikestolen.
Het eerste stuk korten we af en dan is het file lopen. Duizenden mensen hebben vandaag het zelfde idee als wij.
We vinden het geen van allen leuk op deze manier. Ik heb een wandelkaart gekocht, hier staat een alternatieve route op.
Deze pakken we en meteen lopen we alleen. Wat een verademing. We komen na twee en half uur wandelen boven de
Preikestolen op een plateau. Dit is nog veel mooier dan op de Preikestolen zelf. Hier gaan we picknicken.
Dick gaat nog hogerop voor mooie foto’s en video opnamen.
Om half vier besluiten we terug te gaan Maar nu helemaal via de alternatieve route.
Na een tijdje denken Dick en ik dat we de verkeerde kant op gaan. Maar Nico weet ons te overtuigen dat we goed gaan.
Dus verder maar weer.
Dit pad is
veel mooier dan tussen de mensen massa’s. Aan het eind nog
Dick is door zijn enkel gegaan, José en ik hebben zere voeten maar we moeten verder.
Thuis laat ik eerst de honden uit. Deze trouwe beestjes hebben uren in de camper gezeten.
Dick gaat pannenkoeken bakken en dan na het eten douchen. Ze waren weer overheerlijk.
Dick heeft de tekst voor de website uitgewerkt en ik zet koffie.
Dit gaan we samen met Nico en José opdrinken. Het wordt vast weer een leuke avond.
Woensdag, 25 juli 2007.
Lekker lang uitgeslapen. Pas om half tien aan het ontbijt. Het is een rustdag. Veel activiteit mag je na
een inspannende dag niet verwachten.
Toch wordt er in de middag nog een wandeling ondernomen naar de naburige golfbaan.
Alles bij elkaar toch nog twee uur gewandeld.
De tijd gaat snel voorbij, want bij terugkomst gaan we nog even naar de Tour de France kijken,
waar Rabo-renner Rasmussen nog steeds in het geel rijdt.
Onderwijl wordt door Hermien de maaltijd bereidt.
Nu nog even het dagboek bijwerken en kunnen we weer een genuggelukke avond tegemoet zien.
Maar voor dat het zover is gaan we afrekenen. Morgen trekken we verder, richting Fläm.
Donderdag, 26 juli 2007.
Vanmorgen vroeg uit de veren
en met zonneschijn vertrokken richting Tyssedal.
In Jørpeland eerst geld gepind en boodschappen
gedaan. Dick heeft geprobeerd te internetten.
Dit is gedeeltelijk geluk. Alleen de tekst is verzonden, voor de foto’s duurde het te lang door een langzame verbinding.
De hele dag hebben we weg 13 gevolgd. Vele tunnels gehad.
Aan het einde van de middag via een avontuurlijke route naar boven naar het Skjeggedal voor overnachting.
Dit was soms griezelig, kort langs de afgrond. Het uitzicht is fantastisch. Boven gekomen in Skjeggedal
hebben we op de parkeerplaats bij het stuwmeer overnacht.
Na het eten zijn we gaan wandelen. Onderweg worden veel bosbessen gegeten, want die staan hier in overvloed.
Als we weer terug zijn bij de campers komt er een auto met 4 mannen uit Litouwen. Deze lopen 2 aan 2 een verschillende richting uit.
Wij zijn erg nieuwsgierig wat deze willen. Allerlei wilde verhalen komen naar boven. “Inbreken in de zomerhuisjes, of koper stelen enz.”
Waarschijnlijk hebben zij onderling een weddenschap afgesproken want twee van hen gingen tot hun borst door het water terwijl
de andere twee op afstand kijken en grote schik hebben. Hierna gaan ze weer weg.
Nico en José komen bij ons in de camper de avond door brengen omdat, zodra de zon weg is, het koud wordt.
Om elf uur gaan we slapen.
Vrijdag, 27 juli 2007.
Vannacht vaak wakker gelegen (Hermien) door de harde wind en de regen. Dick wordt om half acht pas wakker
omdat ik hem wakker maak.
Toch vertrekken wij nog om negen uur. We moeten wel weer dat smalle weggetje af naar de plaats Tyssedal.
Daar tanken we
Weer volgen er vele tunnels om in Brimes met de veerboot naar Bruavik te gaan.
We komen door het fruitgebied van Noorwegen. Om de
Het zal tegen 3en zijn geweest dat we op de camping in Flåm aankomen.
Voor 200 kronen per nacht mogen we hier blijven staan.
Nu eerst de camper op de plaats zetten en dan koffie drinken.
Ik denk dat we vanavond ook nog wel een pilsje zullen drinken.
Zaterdag, 28 juli 2007.
De zon laat ons in de steek. De bedoeling is om met de Flåmbana naar Myrdal te gaan. Eigenlijk zie ik dat niet zitten.
Om in de regen te vertrekken is niet mijn sterkste kant. Toch wordt het weer droog, maar de bewolking is dik.
We hakken de knoop door en gaan naar het station en kopen een kaartje voor de trein die om elf uur vertrekt.
Bliksem gaat voor niks mee en voor Bensy moeten we een kinderkaartje kopen.
Tijdens de rit naar boven gaat het al mis. De trein stopt bij een waterval en daar regent het al.
Vlug een paar foto’s gemaakt en dan weer de trein in. Iets te vlug want er wordt nog een muziekje gedraaid waarop
enkele dames, in de naast de waterval gelegen ruïne, dansen.
Nico neemt dit vanuit de trein op, kan ik later wel weer overnemen.
Bovengekomen in Myrdal zijn de sluizen helemaal open gezet. Het water komt met bakken tegelijk uit de lucht.
In de stationshal hebben wij de regenkleding aangetrokken. Nico en José zijn ons even kwijt, zij hebben op een
andere plek de regenkleding aangetrokken.
In de stationshal eten we eerst een broodje worst en drinken koffie of chocolademelk.
Dan beginnen we aan de
Maar na ongeveer
Onderweg komen we verschillende planten tegen die het ook goed zullen doen in onze tuin.
Ondanks de regen genieten we toch van de wandeling. Volgens Nico is er geen beter weer om zo’n tocht te maken.
Maar
Bensy kijkt Hermien eens aan,” is het nog ver?”
Bliksem doet alsof er niets aan de hand is.
Hij blijft maar sjouwen van voor naar achteren.
Als het pad wat makkelijker loopt gaan we, na
het hek dat de geiten tegenhoudt, picknicken.
De koffie en het brood komen te voorschijn en laten het ons
goed smaken.
Toch moeten we weer verder. Er
zijn nog
We spreken met Nico en José af dat wij verder lopen als zij
stoppen om nog een plantje of bloementje van dichtbij te bekijken.
Bensy kan niet langer stil blijven staan, we moeten verder.
Zij moet in beweging blijven i.v.m. haar artrose.
De regen blijft maar komen. Wij lopen in gestrekte draf naar Flåm.
Vertrokken om 11.00 uur met de trein en om 17.30 uur zijn we weer terug op de camping.
Nico en José komen een uurtje later. Inmiddels hebben wij gedoucht en zitten we aan de speklap met rundersalade als Nico
en José langs komen.
Onderweg heeft Hermien tegen Nico gezegd dat ze nog Jaegerthee heeft en dat het zo lekker smaakt na een stevige wandeling.
Hieraan wordt Hermien door Nico herinnert en komt de Jaegerthee, verdunt met heet water, op tafel.
Hier krijg je lekker gloeiende wangetjes van.
In de avond wordt nog, onder het genot van een alcoholische versnapering, terug gekeken op de wandeling.
Toch zijn we allen vermoeid na zo’n trip en zoeken tegen 23.00 uur het bed op, om als een blok in slaap te vallen.
Morgen wordt een rustdag. Maandag trekken we weer verder richting de Geirangerfjord.
Zondag, 29 juli 2007.
Het is echt een rustdag. Pas om tien uur worden we wakker. Ook Nico en José hebben lang geslapen.
De morgen is dan wel snel voorbij. In de middag zijn we gaan wandelen in Flåm.
De paraplu gaat mee. De zon komt af en toe te voorschijn.
Er valt geen druppel regen.
Hermien heeft het in haar hoofd gezet een trui voor mij te kopen.
Maar er is er geen één bij die ik mooi vindt.
Tot we in de winkel nabij het Hotel een trui vinden die ik wel mooi vindt.
Zwart met alleen de tekst Norway er op.
Dan wandelen we verder de berg op voor een rondwandeling.
Het is etenstijd als we weer naar de camping terug lopen.
Hermien maakt eerst de camper schoon met de huulbesem.
’s-Avonds gaan we even bij de Nico en José zitten.
Het word niet laat omdat het koud is en de terras verwarming niet toerijkend is om ons warm te houden.
Maandag, 30 juli 2007.
Voor acht uur zijn we eruit. Op naar de douche en dan ontbijten. José en Nico zijn ook opgestaan. Trees is jarig en krijgt een sms
met de felicitaties.
Even alles opruimen en dan bij de receptie afrekenen. 200 kronen per dag, dat is dus 600 kronen armer.
De vuilwatertank en het toilet worden geleegd en de watertank gevuld.
Wij volgen de weg over de Aurlandvegen, die rijden wij ondanks het slechte weer.
Volgens Nico zien wij in de Aurlandtunnel ook niks, dus kunnen we beter over de bergen gaan.
Zodra we de Aurlandvegen op gaan, gaat het al goed. Er komt een camper naar beneden die geen voorrang heeft,
maar niet achteruit durft te rijden. Nou, wij dan maar.
Verder gaat het goed. Met passen en meten komen we boven op de berg.
Ondanks het slechte weer genieten we toch van het landschap.
Als we de Aurlandvegen achter ons laten wacht er een nieuwe uitdaging. De Jotunheimen.
Eveneens is de aanloop naar de Jotunheimen een smalle weg. Ook dit gaat goed.
Deze weg is aangewezen als een van de mooiste wegen.
Waarschijnlijk hebben veel Nederlanders dit ook gelezen. Het is net een zwerm gele (kenteken) bijen
die de berg bevolken. Deze tocht is inderdaad nog mooier dan die over de Aurlandvegen.
In
Lom worden inkopen gedaan, o.a. een usb-stick.
Dat is wat makkelijker met internetten in een Bibliotheek of Internet café.
De regen weet van geen ophouden. Het komt nu met bakken tegelijk recht
uit de lucht vallen.
We gaan overnachten op een parkeerplaats nabij de Geiranger.
Hermien heeft Chili Concarne met rijst in de aanbieding.
Met een glas melk erbij, het is nogal scherp, smaakt het voortreffelijk.
Nico en José zijn ook aan het koken.
De temperatuur buiten is nu, 19.30 uur, 7,5 graden.
Binnen is het behaaglijk warm. Dit keer geen problemen met het gas.
We hebben
Het is tijd om af te wassen. Ik zal afwassen en Hermien afdrogen.
Morgen gaan we verder. Waarheen?
Dinsdag, 31 juli 2007
Het was gisteravond en vannacht erg koud.
De verwarming is op 15 graden blijven staan. Vanmorgen is het nog zwaar bewolkt en koud.
De thermometer komt niet verder van 7 graden.
We besluiten terug te gaan richting Lom en niet naar de Geiranger.
Nico gaat voorop want zij hebben gisteren een mooie camping gezien. Het is in Dønfoss.
Volgens ons is de camping nog behoorlijk nieuw en erg groot. Het zwembad is op natuurlijke wijze tussen de rotsen gebouwd.
De hyttes hebben plaggen op het dak. Het ziet er prachtig uit, maar voor ons te groot en te luxe.
De prijs voor de overnachting is 200 kronen en voor de douche moet je 10 kronen betalen.
We gaan op zoek naar en ander plekje. Wij bekijken nog een paar campings. Als we langs een bos met allemaal
oude tractoren komen, gaan Nico, José en Dick hier naar kijken. Ik maak wat foto’s van de omgeving en van een staafkerk.
In Bismo doen we inkopen.
Iets verderop is een camping en we besluiten hier te blijven. We zoeken een plekje. Nico en José tussen de bomen en wij
op een wat opener terrein omdat ik van de zon wil genieten die inmiddels is gaan schijnen.
Na de lunch vraag ik Dick de fietsen er af te halen.
We gaan internetten, dit kan met een kabel via de receptie.
De
website wordt bijgewerkt en
de e-mails worden nagekeken.
Het gebruik van internet is gratis.
Voor het eten maken we nog een
wandeling met de honden.
Dick gaat koken en ik verzorg de afwas.
Nico en José komen even langs,
zij zijn ook even wezen wandelen.
Nico denkt dat hij eland keutels
heeft gevonden.
Vanavond moet het wat hem betreft gebeuren, elandjacht.
Volgens de eigenaar van de camping hebben we de meeste kans in het tweedonker. Wij zijn voor de koffie uitgenodigd door José.
Na de koffie en de borrel gaan we om half elf naar het weiland van de camping eigenaar.
Nico voorop en wij er achter aan. Ongeveer honderd meter voorbij de boerderij van de camping baas gaan we de wei in.
Het loopt behoorlijk omhoog. Ik moet in ieder geval hijgen als een pakpaard.
Boven aan de rand van het weiland en het bos verschuilen wij ons achter balen stro.
Een eland laat zich niet zien. Dick maakt wat geluiden alsof het een eland lokroep is, Helpt niets. Dan klimmen we over het hek achter
ons en volgen een pad dat uitkomt op een paadje dat uit de bergen komt. Dit is de plek waar we moeten zijn, volgens Nico. José en
Hermien zitten als muisjes zo stil. De video staat op scherp. Het fototoestel in de aanslag. Maar wat er komt is geen eland, wel
een vos. Maar het is nu zo donker dat de video het niet meer aankan om dit op te nemen.
Het wordt tijd om weer terug te gaan. Dat mag ook wel want het is half één als we de terugtocht aanvaarden. De elandsafari is mislukt.
Morgen staat er een wandeling op het programma.
Woensdag, 1 augustus 2007
Tocht maar even uitgeslapen. Tenminste tot half negen, dan is Hermien er uit en gaat zich douchen. Ik blijf tot tegen tien uur slapen.
Hermien maakt het ontbijt klaar en ik ga douchen. Nico en José komen vragen of we mee gaan wandelen.
Om half twaalf zijn we zover. Zonder wandelkaart vertrekken we. Nabij het centrum van Bismo gaan we de bergen in. Nico voorop.
Eerst komen we bij een aantal huizen waarvan de eigenaren gek zijn op oude auto’s. Zo zien we een Ford uit de jaren 20 en even
later en Chevrolet eveneens uit de tijd van Bonny en Clyde. De eerste meters berg op zijn niet moeilijk. Maar dan wordt het steiler.
Voor deze tocht moet je wel conditie hebben. Het transpireren is geen probleem. Het vocht komt uit alle poriën. Na een tocht van
vier uur klimmen komen we boven op de top van de berg bij het punt
Skeidsholet, een prachtig uitzicht over het Skjardal is de beloning.
Dan moet het nog even verder. Het wordt nu zo steil dat Hermien het niet meer zo ziet zitten.
We rusten uit achter een groot rotsblok en zitten uit de wind.
Nico gaat nog even verderop kijken of we daar naar beneden kunnen. Als een haas gaat hij naar boven.
Bij terugkomst van Nico gaan we toch de weg terug omdat het de andere kant op waarschijnlijk nog verder is en we hebben
al vier uur geklauterd.
Elanden en ander levende wezens laten zich niet zien. De weg terug is nog altijd twee uur naar het dal.
De dames hebben besloten om niet te koken maar om uit eten te gaan.
In de naburige Kro gaan we eten.
Na anderhalve week komt de patat met schnitzel op tafel bij ons drieën en bij Nico varkensvlees met zuurkool.
Wij gaan vanavond naar Nico en José. Nico doet de “terrasverwarming” aan en zullen de dag nog eens doornemen.
Wat zal het ons morgen brengen. Ik neem een rustdag.
Donderdag, 2 augustus 2007.
Van een rustdag komt niets terecht. Nauwelijks het ontbijt achter de kiezen of Hermien wil nog “even” naar Lom fietsen.
Ook José en Nico hebben hier wel oren naar. Dus met de beentjes omhoog zitten, vergeet het maar.
De rugzakken worden ingepakt en daar gaat het richting Lom. Weg nummer 15 is niet horizontaal, maar hier en daar
loopt het
behoorlijk omhoog, maar gelukkig ook weer naar beneden. Het is bijna
Aurmo is er een fietspad. Dan zit er niets anders op om de hoofdweg nr 15 te volgen. De auto’s en de vele campers komen
kort langs. Het zijn de Noren en de Duitsers die ruim om je heen gaan. Maar de Nederlanders proberen je uit je sokken te rijden.
Nou, we zullen zien.
Lom is een mooie plaats met een Staafkerk uit 1020. Rond om de kerk mag je foto’s maken maar binnen niet. José kan geen foto’s
meer maken, het “rolletje” is vol. We bekijken in Lom het Bygdamuseum nog en gaan dan terug.
Hermien zegt in eigen tempo terug te gaan.
Ik volg Hermien en daarna komen Nico en José. Al ras zijn we op de eerste helling Nico en José kwijt. Wat straf tempo?
Na 5km rusten we weer en komen ze weer bij. Een boterham en wat limonade gaat er in.
Er staat ons nog mening heuveltje te wachten. Drie kilometer voor Bismo wachten we weer op hen.
Weer een inspannende dag, waar wel één met voldoening.
Vrijdag, 3 augustus 2007.
Gisteravond
besloten om verder te gaan. De bestemming is nu Vrangfoss. Dat is wel even
De morgen begint met een beetje regen. Tegen de tijd dat we vertrekken klaart het op.
De zon komt onder de bewolking vandaan en voor we op de Jotunheimen zijn is de bewolking minder geworden.
De zonnebrillen komen te voorschijn.
Het is
Onderweg zien we een kudde rendieren over een sneeuwvlakte lopen. Wel ver weg maar met de verrekijker goed te volgen.
Verderop wordt
een pauze ingelast om de inwendige mens te versterken. Op nog geen
te eten aan de rand van een sneeuwvlakte. Dick ziet hem het eerst en waarschuwt ons. Wij denken dat het een grapje is
omdat hij de eland niet meer kan terugvinden. Na veel turen door de kijkers wordt de eland toch nog gevonden.
Vrangfossen
kunnen we niet in een dag halen, zoveel moois is er onderweg te zien.
Voorbij Geilo vinden we een overnachtingplaats nabij een rivier en het plaatsje Dagali
(GPS N 60.24’10” E 8.26’19”) aan weg 40.
De campers wordt zo gezet dat we uit de wind kunnen zitten.
De hemel is helder blauw met hier en daar een wolkje.
We kunnen buiten eten.
Nico en Dick proberen een vis te vangen. Nico met een spinnertje, midden in de rivier
staat hij op een rots en Dick met een maïskorrel aan de haak aan de kant van de sloot.
Beiden vangen niets.
De hengels worden opgeborgen en Nico steekt het kampvuur aan.
Er is veel hout gesprokkeld. De hitte is zo erg dat we op ruime afstand van
het vuur gaan zitten.
De dames zorgen voor nog meer sprokkelhout.
Terwijl José en Hermien dat doen,
vullen wij de glaasjes nog maar eens met Mummelman.
Zo’n kampvuur maakt de avond compleet.
Uiteindelijk moeten we toch naar bed en wordt het kampvuur geblust.
Morgen zullen we Vrangfoss wel bereiken. Maar nu eerst lekker slapen.
Zaterdag, 4 augustus 2007.
Nico gebruikt de claxon van de auto als wekker. Het is nog midden in de nacht heb ik het gevoel.
Als we opstaan is het kwart over zeven.
Wassen en aankleden en gauw naar buiten want Nico heeft een visotter gezien.
En inderdaad gaat een visotter, met een grote vis in zijn bek, er als een haas vandoor.
We kunnen de visotter geruime tijd tussen de stenen volgen.
Binnen het half uur is de visotter weer terug voor een volgende maal. En weer gaat hij er met een grote vis vandoor.
Waar wij gisteravond een paar uur gevist hebben en niets hebben gevangen, doet de visotter er nog geen minuut over
om er een te vangen.
De reis gaat verder en direct na het vertrek gaat het omhoog met 7%. Rustig aan want de motor is nog niet warm.
We volgen weg 40 tot Kongsberg en gaan verder over weg 134.
De snelheid ligt niet hoog, zo tussen de 50 en
Wij maken diverse stops voor de koffie en de lunch.
Als we verder gaan, verlaten wij weg 36 richting Lunde en gaan een gravelweg op.
Dan
opeens als we een bocht door komen zie ik een eland
op de weg staan.
Hermien kijkt dat momentnet even de andere kant uit en ziet
slechts het achterwerk van de eland in de bosjes verdwijnen.
Wij stoppen en melden dat we een eland gezien hebben aan Nico en José.
De video staat niet aan en het duurt even voor dat ik beeld heb en dan kan
ik alleen nog maar een vluchtende eland op de video zetten.
Hermien maakt nog een foto, maar de eland zit tussen het dichte struikgewas.
Er valt niet veel te zien op de foto.
Even later, als we verder rijden, springt er een ree uit de bosjes en
staat midden op de weg.
Voor we nog aan een video of fototoestel kunnen denken, is de ree al weer verdwenen.
Nog
even en we zijn bij de Vrangfoss. Op de parkeerplaats staan diverse auto’s van
toeristen die naar de boten in de
sluizen komen kijken. Straks kunnen we de campers wel nabij het
toiletgebouwzetten als ze weg zijn.
In de sluis liggen twee bootjes, die bijna de laatste sluis verlaten. Wij maken wat foto’s en video-opnamen.
Er ligt en kano te wachten die naar beneden wil via de 5 sluizen. Ook daar worden foto’s van gemaakt.
Dan wordt het stil rond de Vrangfoss-sluizen.
De sluiswachters en het personeel van het Vrangfoss café zijn vertrokken.
Hermien gaat koken en ik maak als tegenprestatie de tekst voor het verslag.
Vanavond gaan we denk ik opzoek naar de eland, of het wordt vissen. Maar dan wel met pieren die we nog moeten zoeken.
Zondag, 5 augustus 2007.
Het vissen is niets geworden gisteravond. We hebben in de GPS een route uitgezet via de PC om te gaan wandelen.
Het is een route geworden door de bossen via cartracks, zeg maar routes voor het wild.
Bliksem maakt ons opmerkzaam dat er wild in de buurt moet zijn. Wij volgen zijn snuitje en stuiten op een vos.
Weliswaar op afstand maar duidelijk te zien. We kunnen er zelfs een foto van maken.
De route zou verder gaan over een erf, maar Hermien ziet hier van af.
Via een ander pad komen we toch weer op de route.
De Garmin GPSmap 60cs doet zijn werk goed. We komen bij de Eidsfoss, een sluis in het Telemarkkanaal, op enige afstand van de Vrangfoss sluizen.
Dan zijn we na
ongeveer
Nico
en José zijn weg, maar een brief met daarop
dat de koffie klaar is, hebben zij achtergelaten.
We drinken een kop koffie en gaan ons douchen.
Ook dit is een service van “Telemarkkanalen”.
Gratis gebruik van douche en WC.
Nico en José zijn ook terug en na uitwisseling van onze
en hun ervaringen, hebben ook een vos gezien, wordt het
tijd dat we naar bed gaan.
Zondagmorgen vroeg opgestaan. Nico is al op pad geweest
als ik het bed uitkom. Hij heeft een elandenpad gevolgd, maar
er geen één gezien.
Na de koffie besluiten wij om te vertrekken, het motregent.
Geen weer om te gaan wandelen.
De route op de kaart wordt even doorgenomen en vergeleken met die van TomTom. Na enige aanpassing van de route gaan we op weg.
Allengs wordt het weer beter. Als we via een aantal binnenwegen bij Bø de 38 op gaan, gaat zelfs de zon al een beetje schijnen.
Komt dit door het positief denken? Nog even de 358 op en de 41 om bij weg 42 af te slaan bij het plaatsje Mykland om naar een
camping te
gaan. We volgen een niet al te beste weg en hebben de 
moed
al bijna opgegeven omdat de camping nog steeds niet te vinden is.
Als ik op een kruising stop, komt er een man aan rennen,
die in het Duits vraagt of wij een camping zoeken.
Vatne Mjåland Buvolden Villmarkscamping is een camping
nauwelijks
Dit is een 
camping
in de busch busch
(GPS N 58.40’10” E 8.08’57”) aan een rivier.
De campers worden op hun plek gezet. De vishengels komen voor de dag en getracht wordt een forel of id. te vangen.
Het eten komt op tafel, geen forel, en dan weer proberen een vis te vangen.
Het is zeer rustig op de camping. Twee campers, die van ons, en een tent van een Duits stel.
De prijs is 150 kronen per dag inclusief stroom en douchen.
We zullen morgen hier ook nog blijven. Kijken of we nog wat kunnen wandelen voor we naar Kristiansand vertrekken.
Maandag, 6 augustus 2007.
Gisteravond de hengels laten liggen. Vanmorgen vroeg gaat Nico kijken of de maïskorrels er nog aan zitten.
Inderdaad zijn de maïskorrels niet van de haak.
Dan eerst maar ontbijten. Vers gebakken brood rechtstreeks uit de oven van Hermien.
De ochtend wordt gevuld met koffie drinken en bosbessen en frambozen zoeken.
Na de middag gaan we kanoën om het echte Noorse gevoel van onafhankelijkheid te krijgen.
Twee kano’s worden te water gelaten. Het fototoestel, videocamera, sleutels, GPS en telefoon gaan in een waterdichte ton.
Op de GPS aangegeven waar we zijn vertrokken, kunnen we altijd de we terug vinden in dit meren- en moerasgebied.
Het
instappen van Hermien en José gaat goed. We halen geen nat pak.
Dan nog in overleg roeien. Dat gaat met Hermien en mij redelijk goed.
Nico en José komen dwars op de stroming te liggen. Wij kunnen daar
mooie foto’s van maken.
De hengels zijn ook mee, je weet maar nooit of we toch nog wat met een
spinnertje kunnen vangen.
Als we in dieper water komen gooi ik als eerste de hengel uit.
Meteen heb ik beet. Een kleine baars.
Nico heeft even later een forelletje aan de haak. Mijn pogingen om nog
meer vis te vangen mislukken. Nico haalt hierna nog twee forellen uit het water.
Dat wordt dus smullen voor Nico, José en Hermien.
Ik kijk wel hoe ze deze vissen smakelijk opeten. Aan mij niet besteed.
Wij gaan als eerste terug, wij hebben het wel gezien. Drie uur op een harde plank zitten is niet leuk.
.
Hermien laat mij nog even een extra rondje maken omdat zij denkt dat we verkeerd varen.
Bij de campers aangekomen zien we dat de voortent van Nico en José ingezakt is door de harde wind.
Op zich niet erg, maar één van de stangen heeft een paar krassen op de auto achtergelaten
De bosbessen en de frambozen worden schoongemaakt en gewassen. Thuis zullen we er jam van maken.
Nu worden ze ingevroren.
Ik kook vanavond een ratjetoe van aardappels, spekjes, gehakt en uien.
Een biertje er bij en het is volmaakt, eten in de avondzon.
Na de wandeling met de honden heeft José de koffie klaar en is Nico bezig een kampvuur aan te leggen.
De eerste rookpluimen stijgen op, echter is de wind gaan draaien en zitten we in de rook.
Wij gaan even verplaatsen en genieten van een prachtige avond
Dinsdag, 7 augustus 2007.
We hoeven geen wekker te zetten omdat wij vandaag ruimschoots op tijd in Kristiansand kunnen zijn.
Met enige weemoed verlaten wij tegen elf uur de camping. We sluiten een vakantie af waar we met genoegen op terug kunnen zien.
Van zoveel moois in de natuur hebben wij kunnen genieten.
De gevangen vis is gisteravond boven het kampvuur, in folie, gebakken en opgepeuzeld door Nico, José en Hermien.
Ik heb mogen toekijken, ik ben niet zo’n viseter.
Het zal tegen twaalf uur geweest zijn als het kampvuur wordt gedoofd. We wensen elkaar welterusten en gaan lekker slapen.
De tafel en de stoelen zijn zo opgeruimd en de luifel ingedraaid. Nog even de oprijblokken in de camper en we zijn klaar voor vertrek.
We gaan terug naar weg 42 want verder kan niet. Rustig rijden wij richting Kristiansand. We hebben geen haast.
Als we afslaan naar weg 405 wordt het nog rustiger, wat eigenlijk niet kan. Sporadisch komen we een auto tegen.
We doen bij de Joker boodschappen en gaan weer verder.
Bij
het spoorweg station Grovane,
Brood en de worstjes komen op tafel met daarbij een kop koffie.
De stoomtrein richting Setesdal loopt alleen op vrijdag en zondag.
Volgens de TomTom hoeven we geen tol te betalen, maar dat blijkt een foutje te zijn.
Op iedere weg die Kristiansand ingaat moet je tol betalen. Het is slechts 10 kronen, maar toch!
De camperplek, Skansen, Lund, is gauw gevonden. (GPS N 58.08’46” E 8.00’40”)
Voor slechts 150 kronen kunnen we bij Vandrerhjem, een hostel, overnachten.
Voor stroom en het toilet moet 100 kronen meer betaald worden.
Wij werken hier niet aan mee. 150 kronen is al genoeg voor een parkeerplaats.
Omdat we op tijd in Kristiansand zijn gaan we op pad. We lopen de stad in richting een fort dat te bezichtigen is.
Nabij het centrum, aan de rand van het strand, is de World Tour Beachvolleybal 2007 aan de gang. In 2006 was dit in Stavanger.
We kijken even naar de gestroomlijnde dames en heren die er lustig op los slaan tegen de bal.
In het centrum gaan we op een terrasje zitten en bestellen een kop koffie, een thee, een cappuccino, een glas cola en twee warme appeltaart
met ijs. Dat laatste voor de dames, in combinatie met thee en koffie.
We slenteren terug naar de camperplek en doen onderweg nog even wat inkopen voor het ontbijt voor morgen ochtend.
Woensdag 8 augustus 2007
Nico en José hebben slecht geslapen. Wat gespannen voor de overtocht, of dat wij te laat bij de boot zullen aankomen?
In ieder geval waren ze om half vijf al uit de veren en hebben koffie gezet. Bij ons loopt de wekker om exact kwart voor zes af.
Nog voor kwart over zes rijden we richting de haven.
Daar ligt de MasterferryCat al op ons te wachten.
Maar niet eerder dan kwart voor zeven beginnen de beladers met laden. Wij hebben ons ontbijt al op.
Op
tijd, zeven uur dertig, vaart de boot de haven uit.
Op volle zee wordt de gashandel vol opengeduwd, of zoiets, en met een snelheid van 70km per uur stuiven we over de golven
Een beetje deining doet menigeen op de boot lopen alsof ze te veel gedronken hebben, wij niet uitgezonderd.
Kristiansand ligt achter ons, Noorwegen ligt achter ons,
waar we met weemoed afscheidt van nemen.
De vakantie is nog niet teneinde.
Een trip door Denemarken en Duitsland staat nog op ons te wachten.
We rijden nu niet meer via de binnenwegen naar Nederland, anders moeten we er nog een week bij aan knopen.
Wij besluiten na de Elbetunnel bij Hamburg op zoek te gaan naar een overnachtingsplek.
De tocht door Denemarken verloopt voorspoedig en ook wacht er bij de Elbetunnel geen file op ons.
In de plaats Sittensen is nabij een watermolen een camperplaats voor 5 campers.
We besluiten hier heen te gaan, het is nog redelijk vroeg in de middag en er zal dan wel plaats genoeg zijn
De borden in Sittensen geven aan waar de camperplaats is.
Wij zijn nummer drie in de rij.
Ook is er nabij de camperplaats een toilet waar gratis gebruik kan worden gemaakt.
Op de camperplaats zelf is er water en een afvoerput voor hetgeen wat eerst zo lekker was.
Even op verkenning in het dorp, kijken waar de warme bakker is en waar we kunnen eten.
De honden worden ook gelijk uitgelaten.
De
warme bakker en een restaurant zijn gauw gevonden.
Teruggekomen zijn er 3 campers bijgekomen.
Ai, dat is toch iets te veel.
Maar wij kunnen niet aantonen dat wij er al
eerder stonden, dus?
Afwachten of er controle komt.
In het nabij gelegen restaurant gaan we eten.
Terug bij de camper is het aantal campers toegenomen
met nog eens 3 stuks. Dit kan wel eens problemen geven. In de Bordatlas staat het niet vermeldt. En het bordje is ook niet te zien, omdat dat zich
achter onze camper bevindt.
Op tijd gaan wij naar bed. Het is een lange dag geworden.
Donderdag, 9 augustus 2007.
De laatste kilometers naar huis (282) is geen aanleiding om vroeg op te staan.
Dat doen we dan ook niet.
Voor het eerst zijn wij eerder wakker dan Nico en José. Als we de honden uitgelaten hebben en broodjes hebben gekocht bij de warme bakker, gaat net het gordijntje opzij.
Nico en José zijn wakker.
Het ontbijt wordt klaar gemaakt, waarna de stoelen weer in de camper verdwijnen.
De rit naar huis kan beginnen.
We verwachten dat het ongeveer 4 uur rijden is, inclusief de stops. De reis verloopt voorspoedig en tegen half vier zijn we thuis.
Nu is er echt een einde gekomen aan de vakantie naar Noorwegen
We drinken samen met Nico en José een kop koffie en nemen afscheid van elkaar.
Dat we kunnen terug zien op een mooie vakantie dat staat vast.
Noorwegen, we zien elkaar vast wel weer en keer terug. Zeker weten!
Dick en Hermien Thijssen.
Onze mede reizigers, Nico en José, bedankt voor de mooie weken!!!!!